براى برخوردارى از خوشى هاى جهان يا براى جدا كردن خود از ديگران در مظاهر و زيورهاى زندگى نيست . بلكه فقط مسئوليت و نمايندگى از سوى مردم است و مشاركت با مستضعفان در اندوه هائى كه دارند . اگر بخواهيم از تجربه تاريخ بگذريم و به واقعيتى كه در جهان امروز آشكار است بپردازيم بايد به سراغ آن علوى بزرگ برويم كه پيكار ملت خود را - زير بيرق اسلام - رهبرى كرد تا خداوند او را يارى نمود و امپراطورى شاه با همه گنجينه هايش به دست او افتاد و پيروزمندانه به شهر خويش بازگشت . ولى باز هم خانه اى جز همان خانه كهنه اش اختيار نكرد و به همان خانه اى كه - نزديك بيست سال پيش - زورگويان از آنجا تبعيدش كرده بودند بازگشت تا روشن شود كه امام على ( ع ) تنها يك فرد مخصوصى نبوده است كه روزگارش سر آمده باشد بلكه اين اسلام است با عمرى پايان نيافتنى . بدون شك اين برنامه اى كه حكومت اسلامى پياده مىكند در ميان شهروندان نيروها و استعدادهاى سترگى را شكوفا مى نمايد و روان ايشان را - با دادن سرمايه اى بزرگ - يارى مى نمايد . و هر فردى را به گونه اى درمى آرد كه بداند پاسخ مثبت دادن به فعاليت هاى سازنده اى كه دولات رهبرى مىكند در حقيقت پذيرفتن ارج و آبروى خود او است بر روى زمين . از مفاهيم سياسى حكومت اسلامى نحوه عملكرد آن در صحنه بين المللى است زيرا عملكرد آن مانند عملكرد تمدن غربى نيست كه بر بنياد استثمار و مكيدن خون توده هاى ناتوان استوار باشد . و